ఆనందం

సాధారణంగా మనుషులు ప్రేమ అనుకునేది ప్రేమకాదు. కామాన్ని, అలవాటునీ ప్రేమ అనే పేరుతొ పిలుస్తారు. మొహం కన్నా చాలా అతీతమైనది ప్రేమ . మొహంలో వలె ప్రేమలో శరీర వాంఛ ముఖ్యం కాదు. శరీర వాంఛ ఉండవచ్చు కాని దానికన్నా ఎన్నో రెట్లు తక్కిన ఆకర్షణలు బలంగా ఉంటాయి.

మొహం కలవాళ్ళు రెండో వాళ్ళని తమ సౌఖ్యం కోసం కోరతారు. తమకి దక్కనిదైతే ఆ మనిషి మీద మొహం చచ్చిపోతుంది.

ప్రేమ గలవారు తాము రెండోవారికీయ  గల ఆనందాన్ని గూర్చి ఆలోచిస్తారు. తమకి  వారివ్వగల ఆనందాన్ని గూర్చి తలపరు. రెండో వారి ఆనందంలో తాము ఐక్యమవుతారు  . తమని ప్రేమిచకపోయినా వీరి ప్రేమ పోదు. ప్రేమకి పూజ్య భావం ముఖ్యం. గౌరవము, భక్తీ లేనిదే ప్రేమ కాదు.

తమ మనస్సులో తోచిన సెంటిమెంట్లని, బలహీనమైనటువంటి  తాత్కాలిక ఆకర్షణలనీ , వాంఛల్నీ ప్రేమ అనుకుంటున్నారు.

ఇటువంటి ప్రేమ వెతికితే రాదు. తమ సంస్కారం చేత , స్వభావోవ్నత్యం చేత ఇటువంటి ప్రేమకి అర్హులవ్వాలి.

చలం ఉత్తరాలు (1952-1979)

మనసు మారకుండా . ఆత్మ అభివృద్ధి చెందకుండా , ప్రపంచం అంటే ఏమిటో అర్థం కాకుండా ..
కేవలం కొన్ని తీర్థాల వల్లా ,కర్మల వల్లా..పూజల వల్లా మంత్రాల వల్లా దేవుడి దయ సంపదిచ వచ్చు ననే నమ్మకం ..
ఈ లోకంలో ఎ గొప్ప విషయం అర్థం కాని మూర్ఖుడికి ఈశ్వర జ్ఞానం కల్గుతుందట..
సాటిమనిషిని ప్రేమించలేని వాడికి ముక్తి దొరుకుతుందని ఆశ ..



ఈశ్వరుడి దగ్గర ఆయినా మన self respect మనకి ఉండాలి. దేవిరించ కూడదు.